Mary and The Anger Games

Θυμάμαι πολλές φορές στη ζωή μου που υπήρξα θυμωμένη με τα πάντα. Θυμωμένη με τα παιδιά στο σχολείο όταν δεν με έβαζαν στην ομάδα βόλεϋ που ήθελα ή στην κατασκήνωση όταν δεν με διάλεγαν για αρχηγό, στα χριστουγεννιάτικα θεατρικά της τάξης όταν η δασκάλα διένειμε τους ρόλους, αφού «απαιτούσα» να παίζω πάντα τον ρόλο της Παναγίας, επειδή βαφτίστηκα Μαρία (ναι ήμουν τρελή από μικρή), όταν μεγαλύτερη με κορόιδευαν οι σκληράντζες της τάξης επειδή είχα ακμή ή όταν δεν ήμουν αρκετά αρεστή σε αυτούς που ήθελα και κυρίως όταν δεν έπαιρνα την επιβεβαίωση που ήθελα από εν δυνάμει γκόμενους.

Μεγαλώνοντας, οι φορές που έβρασα από οργή ήταν φυσικά άπειρες, εξαντλητικές, ψυχοφθόρες και τις περισσότερες φορές άστοχες. Προσπαθώντας να βρω την ισορροπία μου μέσα σε δύσκολα και απαιτητικά εργασιακά περιβάλλοντα, ψάχνοντας να καταλάβω πώς λειτουργούν οι άνθρωποι σαν άλλος Φρόντο που αγκομαχά να φτάσει στην Μόρντορ να κάψει το δαχτυλίδι, νιώθοντας τεράστια κύματα αδικίας να με λούζουν, πνιγμένη μέσα άσκοπες φιλίες και χαροπαλεύοντας σε αδιέξοδες σχέσεις που μου άφησαν κάτι μαύρες τρύπες που θα ζήλευε και η Nasa.

Οι σχέσεις με τους γονείς ένα κεφάλαιο στις ζωές όλων μας που καλώς ή κακώς θα διατηρεί μέσα του ψήγματα θυμού. Εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν. Άλλωστε οι γονείς πάντα θα φταίνε για όλα γιατί είναι σίγουρα οι πρώτοι που πρέπει να τα «ακούσουν» για την ανατροφή μας και πάντα θα είναι εκεί για να αντέξουν ακόμα και τις αβάσιμες κατηγόριες μας. Όλα τα συναισθήματα αδικίας και ζήλιας από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο, γεννήθηκε μέσα στο σπίτι που μεγαλώσαμε, τροφοδοτήθηκε από οικογενειακούς καβγάδες και μη επιβεβαιωμένες ανάγκες. Απροσάρμοστες συμπεριφορές, συμπλέγματα, βανδαλισμός συναισθημάτων ακόμα και άσκηση βίας είναι μια κληρονομιά που είτε την κουβαλάς εφόρου ζωής μαζί σου, είτε επιλέγεις να την πετάξεις. Ό,τι μπορεί ο καθένας, εδώ δεν κρίνουμε.

Σε όλα τα παραπάνω υπάρχει ένας μοναδικός κοινός παρονομαστής και λέγεται «ανάγκη για επιβεβαίωση». Είναι πασιφανές πως για αυτήν τα κάνουμε όλα και πολλές φορές την μπερδεύουμε με την αγάπη. Ζητάμε επιβεβαίωση με το έτσι θέλω καθημερινά, συνεχόμενα, ανελέητα, εμμονικά.

Δεν ξέρω αν φταίει κάποιο αστρολογικό γεγονός που μου προκαλεί εσωστρέφεια αυτές τις μέρες αλλά τώρα τελευταία, κυρίως όταν οδηγώ (γιατί εκεί μου σκάνε όλα) σκέφτομαι πως το μεγαλύτερο πρόβλημα των ανθρώπων είναι η μη σωστή διαχείριση αγάπης. Σκέφτομαι πως, όπου κι αν στήσω αυτί, ακούω κόσμο που θέλει να αγαπηθεί, να νιώσει καλά, να βιώσει χαρά… και ναι όλα αυτά είναι ο ανώτερος σκοπός και ο μέγας χορηγός συνεχόμενων δόσεων ενδορφινών αλλά… υπάρχει ένα τόσο δα πρόβλημα, που στο μυαλό μου έρχεται σαν εικόνα μικροσκοπικών γραμμάτων, όπως εκείνα στους όρους συμβολαίου που δεν τους βλέπεις ποτέ, υπογράφεις και μετά μπορεί να πας και φυλακή.

Οι άνθρωποι προφανώς και θέλουν να αγαπηθούν αλλά με τον δικό τους τρόπο. Θέλουν να πάρουν την επιβεβαίωση ότι είναι γαμάτοι, ποθητοί και εγκεκριμένοι με σφραγίδα ποιότητας. Οποιαδήποτε άλλη έκφραση αγάπης, αν δεν ταιριάζει με αυτή που έχουν στο νου τους, απορρίπτεται και συνοδεύεται με συναισθήματα προδοσίας και θυμού. Γιατί; Γιατί δεν μπορούν να διανοηθούν ότι μπορεί να υπάρξει αληθινή αγάπη και ενδιαφέρον και κάπως αλλιώς. Δεν τους χωράει στο μυαλό ότι μπορεί ένας άνθρωπος να τους νοιάζεται αλλά να το εκφράζει όπως εκείνος θέλει και μπορεί.  Μόνοι τους γεμίζουν οργή, βασανίζονται και σκάνε στο τέλος σαν τις μύγες των 15αύγουστο – λογικό αν σκεφτείτε ότι έχουν μαζέψει μέσα τους τοξικότητα στο χίλια τοις εκατό.

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, σκηνοθέτης του Suntan, είχε πει σε μια συνέντευξή του πως «Μπορεί να μου πεις εσύ ότι με αγαπάς, αυτό οφείλει να μου φτάνει. Αν απαιτήσω εγώ το πώς θέλω να με αγαπάς, χάνεται το παιχνίδι. Ας μας φτάνει ότι κάποιοι μας αγαπάνε με τον τρόπο που μας αγαπάνε. Νομίζω ότι εκεί γκρεμίζονται όλες οι σχέσεις. Όλες! Στις απαιτήσεις που αρχίζουμε κι έχουμε από τους άλλους μόλις αυτοί μας ανοίγουν την αγκαλιά τους. Γιατί ο καθένας έχει αυτό το capacity, τόσο μπορεί να την ανοίξει. Σα να λες στους φίλους σου ότι «α δε με αγαπάς αρκετά γιατί δε με πήρες τηλέφωνο κάθε 20 λεπτά ή δε μου έστειλες φατσούλα όταν ήμουν στεναχωρημένος». Εγώ μπορεί να λειτουργήσω μέχρι εκεί. Η απαίτηση είναι μεγάλο πρόβλημα του σήμερα στις σχέσεις, τις ερωτικές και τις φιλικές. Το πώς παρεξηγούμε την αγάπη και το πόσο μπορεί να δώσει ο άλλος».

Και ξέρετε, το παιχνίδι του θυμού, των προσδοκιών και της επιβεβαίωσης είναι ύπουλο και πάντα χαμένο. Δεν υπάρχει νόημα σε αυτό το trip, η φάση είναι να μην πέσεις μέσα.

Μαίρη Ρετσίνα

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE