The One Weeks Journal #39 Αριάννα Χατζηγαλανού

Ίσως να φταίει που είναι από το Βόλο, ίσως πάλι να φταίει που για ένα φεγγάρι έχει περάσει από την αρθρογραφία και κάπως έτσι δεν μου άφησε τίποτα να κάνω μόνος μου… Όλα έτοιμα μου τα έδωσε, μασημένη τροφή… Πφφ γυναίκες.

Τρίτη, 19 Απριλίου στο Θέατρο Πόρτα, ο συνθέτης Δημήτρης Σκύλλας μας παρουσιάζει το «Περί Ύψους». Η Αριάννα μαζί με τον Αργύρη Πανταζάρα φέρνουν στη σκηνή κείμενα των Λένα Κιτσοπούλου, Αλεξάνδρα Κ*, Κώστα Ακριβό, Χρήστο Χρηστόπουλο.

Θα παρουσιάσουν μουσικά έργα τους οι Γιώργος Κουμεντάκης, Κορνήλιος Σελαμσής (νέο έργο), George Crumb, F. Liszt, G. Kurtág και Δημήτρης Σκύλλας.

Αrianna’s Journal

bio: Γεννήθηκα στο Βόλο. Μετά από κλασικές σπουδές, σπούδασα θέατρο στο Studio Acting Anatomy της Ρούλας Πατεράκη. Όσο ήμουν ακόμη εκεί είχα τη χαρά να παίξω τον πρώτο μου ρόλο στην Μικρή Επίδαυρο, στον «Πελοποννησιακό Πόλεμο». Μελετούσα τα άστρα της εποχής και προέβλεπα της καταβαράθρωση του αθηναϊκού μεγαλείου. Από εκεί κι έπειτα μου έφυγε η περιέργεια για τα μελλούμενα. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζομαι για το «Περί Ύψους» του Δημήτρη Σκύλλα στο Θέατρο Πόρτα. Εκεί, στα πλαίσια μιας συναυλίας σύγχρονης κλασικής μουσικής, ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι με πέντε θεματικές: το Χρόνο, το Σύμπαν, τον Έρωτα, το Θεό και το Θάνατο. Συνθέτες, μουσικοί, λογοτέχνες και ηθοποιοί, όλοι μαζί για να μπορέσουμε να βγάλουμε άκρη με αυτά. Με τον Αργύρη Πανταζάρα μοιραζόμαστε ένα κομμάτι έρωτα επί σκηνής, δια χειρός Λένας Κιτσοπούλου. Αυτές τις ημέρες οργανώνουμε το δικό μας σύμπαν ανάμεσα απ’ τις νότες, σε μια μεγάλη παύση που θα μας δώσουν για το χείμαρρο που μας έδωσε η Λένα. Στο «Περί Ύψους», παρουσιάζονται και άλλα κείμενα συγγραφέων μεταξύ των οποίων και ένα «μακάριο και μαγάριο» κείμενο της Αλεξάνδρας Κ. πάνω στο θάνατο, στο οποίο επίσης εντρυφώ – στο κείμενο, τον θάνατο φροντίζω με τον αποφεύγω.

Μένω στην Αθήνα εδώ και τέσσερα χρόνια κι αυτό που με συναρπάζει είναι πώς μετά από τόσους αιώνες έχει ακόμα αίμα που κυλάει στις φλέβες της… Πώς αντέχει να την καταπλακώνουν τόσα στρώματα ιστορίας…

Δευτέρα

Εν αρχή ην ο Λόγος και ο λόγος για τον οποίο ετοιμάζομαι είναι το κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου, «Τέσσερα Χρόνια Απουσίας». Προσπαθώ δηλαδή να ετοιμαστώ. Η Μαρία και ο Δημήτρης είναι -τάχα μου- κλειδωμένοι αλλού για να μην ενοχλούν. Άδικος κόπος, όταν η μέρα είναι καλή και ζεις κέντρο Κουκάκι με τους φίλους σου. Ενίοτε δε, λίγο πριν την απασφάλιση, τραβάνε και καμιά καλή φωτογραφία.

Logia 5

Παίρνουμε τους δρόμους. Εγώ λέω λόγια. Περνάμε από το σημείο όπου έγινε η πρώτη πρόβα με τον Αργύρη. Δρόμος και λόγια. Πολλοί λόγοι για να βγεις στο δρόμο.

Δάσος

Τρίτη
Συζητήσεις επί συζητήσεων. Για την επόμενη παράσταση. Που βασίζεται στην Ιστορία του Γυναικείου Στήθους. Διάβασμα, καφές, αιτήσεις, και μπισκότα. Με τα κορίτσια μου.

Ιστορία

Μας πήρε η νύχτα και πάλι. Στο δρόμο εξαγριωμένα ταξί. Κι όμως είναι Τρίτη βράδυ… Πρέπει να υπάρχει ακόμη έρωτας σ’ αυτήν την πόλη.

Taxi by night

Τετάρτη
Τετάρτη αξημέρωτα και πριν τον καφέ, κάνω κοσμοϊστορική ανακάλυψη. Ναι το κοκαλάκι της νυχτερίδας υπάρχει και, ναι, διατίθεται προς πώληση – με τα δικαιώματα προφανώς. Πρωινό κύμα παγανισμού.

Κοκκαλάκι Νυχτερίδας

Στο δρόμο προς μάθημα χορού. Ένας ερωτευμένος σκαραβαίος με την καρδιά στα χέρια…

 Σκαραβαίος

Νύχτα κεκλεισμένων των θυρών. Ησυχία παντού. Δε θυμάμαι τα λόγια. Κοιτάζω το μπλογκ του Νεοκλή, Stigmography, Σε Πραγματικό Χρόνο Φωτογραφημένα Όνειρα.

Με παίρνει ο ύπνος εκεί.

 

Πέμπτη
Μετά την ηχογράφηση. Μιλάμε με το Δημήτρη για το «Περί Ύψους». Σοβαρά…

Δημήτρης κι εγώ

Πρόβα. Επιστροφή. «Σ’ έχω περιμένει σε παράθυρα, σε πόρτες…»

Μπαλκόνι ΠλάκαΠόρτα Πλάκα    Δευτέρα 7-9

Παρασκευή
Όταν έχεις ένα κείμενο για τον έρωτα, συνήθως το προσεγγίζεις με πολλή αυτοπεποίθηση στην αρχή. Σιγά, και ποιος δεν ερωτεύτηκε; Και μετά αμφιβάλλεις και ψάχνεις. Πίσω από τις λέξεις. Πίσω από τις εικόνες. Πίσω από τις αναμνήσεις σου. Και βρίσκεις μια ζωή ολόκληρη πίσω από αυτό. Κι εύχεσαι να ήσουν ένα αλαζονικό περιστέρι. Με την αλαζονεία που σου δίνει η δύναμη της ομάδας.

Περιστέρια

Και κοιτάς τα ερωτευμένα ζευγάρια που αλληλοαπαθανατίζονται.

Ζευγάρι

Και θυμάσαι και τα δώρα που σου έκανε, δώρα- όχι αστεία, με νόημα, σαφές και ξεκάθαρο…

Μπρικια

Και τα λες και ενίοτε κλαις αλλά το παρόν δεν εμφανίζεται γιατί εμπεριέχει τοποθέτηση προσωπικού προϊόντος. Δεν περιγράφω άλλο.

Σάββατο
Και έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν. Για το Δημήτρη και τη Δήμητρα. Που τους αφιερώσαμε το Σάββατο.

Αρραβώνες

Και ό,τι μας απέμεινε έπειτα ήτανε άρτος και θεάματα…

Κυριακή
Η μέρα που φάγαμε τους θεούς και λατρέψαμε τα φρούτα. Κάθε είδος με το δικό του μύθο που απλώνεται πια σε πάγκους και βιτρίνες.

Φρούτα

Θεοί

Και κάπου εκεί συμβαίνει το θαύμα. Συγκρότημα, ροκ μπουζούκι, τουρίστες, αυτοκίνητα, μηχανές, ήλιος, κάγκελα, μνημεία, χαλάσματα, γκράφιτι, εκκλησίες και πλαστικό. Το ένα δίπλα και πάνω στο άλλο. Εκεί τίποτα δεν είναι απίθανο, μέσα στο χάος. Ούτε να ανέβεις σε οχτώ μέρες στη σκηνή και να μιλήσεις τον Έρωτα.

Δημήτρης Κωνσταντινίδης

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE
DIDEE MAGAZINE
MyMail WordPress Plugin free