Mary and The Phrase That Pays

Υπάρχει μια μοναδική φράση στις ζωές όλων μας, ανεξαιρέτως φύλου, ηλικίας, θρησκείας, πεποιθήσεων, που λουπάρει στο μυαλό μας από τη μέρα που αρχίσαμε να αναγνωρίζουμε ήχους και λέξεις. Στην ποδιά της έχουν «σφαχτεί» γονείς, δάσκαλοι, φίλοι, γκουρού, δαλάι λάμες και κυρίως ο εαυτός μας. Θέλουμε από παιδιά να την κατακτήσουμε γιατί πολύ απλά την ποθούμε και την αποζητάμε με τέτοια μανία, όπως οι αρκούδες το μέλι.

«Είσαι πολύ τυχερός/η που κάνεις αυτό που αγαπάς». Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα από τη δάμαση αυτής της φράσης. Αυτό μας έμαθαν, αυτό κηρύττει η κοινωνία και το pinterest, γι’ αυτό παρακαλάμε όλοι.

Σκεφτείτε μόνο πως όταν πιάνουμε κουβέντα με ένα παιδάκι, τρία πράγματα γυρίζουν γύρω από τον άξονα των ερωτήσεων και πάνε πάντα με τη σειρά «πως σε λένε;», «πόσο χρονών είσαι;» και «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;». Καλώς ή κακώς, το τρίτο σκέλος είναι αυτό που μας καθορίζει σαν προσωπικότητες και οδηγεί τη ζωή μας είτε ηθελημένα, είτε άθελα μας.

Ίσως το κοινό χαρακτηριστικό όλων μας, είναι πως θέλουμε να κάνουμε επάγγελμα αυτό που αγαπάμε περισσότερο. Κυνηγάμε μια ζωή τη δουλειά των ονείρων μας, το επάγγελμα που φαντασιωνόμασταν από παιδιά, αυτό που παίζαμε όταν δεν κοιτούσαν οι μεγάλοι. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, γιατροί, δάσκαλοι, μάγειρες, μηχανικοί, κομμώτριες, ζωγράφοι, μουσικοί, φωτογράφοι και άλλοι πολλοί, φύτρωναν κάθε βράδυ στο μυαλό μας, λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος, σαν τις φακές στην αυτοσχέδια γλάστρα από το κεσεδάκι γιαουρτιού που φτιάχναμε στο δημοτικό.

Φυσικά όλα τα παραπάνω είναι η πλέον επιθυμητή έκβαση στη ζωή ενός ανθρώπου, αφού συμβάλλουν στην ευτυχία του και αδιαμφισβήτητα κάποιος που τα έχει καταφέρει στον επαγγελματικό τομέα, μόνο άξιος μπορεί να χαρακτηριστεί. Το να κάνεις αυτό που αγαπάς σε γεμίζει δημιουργικότητα, χαρά, όρεξη και ελευθερία. Το τελευταίο δεν συγκρίνεται με τίποτα, η ελευθερία είναι ντόπα.

Πόση ελευθερία υπάρχει όμως; Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να διατηρήσεις αυτό που αγαπάς;

Και μάλλον κάπου εδώ ξεκινάει αυτό το κείμενο. Αρχή του, μια από αυτές τις μέρες που όλα φαίνονται μεγάλα σαν τον Γκιούλιβερ, ενώ δεν υπάρχουν συναισθήματα, όλα είναι κενά, ένας γκρεμός.

Ανήκω λοιπόν σε αυτούς τους feeling blessed ανθρώπους – όπως θα έλεγε και το facebook – αφού όχι μόνο κατάφερα να ζω από την δουλειά που ονειρεύτηκα σαν παιδί αλλά δεν είχα ποτέ ούτε την παραμικρή αμφιβολία ότι μπορώ να την κάνω. Έφτασα στο σήμερα με πάρα πολύ κόπο, αφού έπρεπε να αναρριχηθώ σε έναν χώρο που ο Κόκκινος Γάμος από το Game Of Thrones μοιάζει κάτι το φυσιολογικό. Δολοπλοκίες, κλίκες, πτώματα και άλλα φανταχτερά είναι οι πρωταγωνιστές στη μάχη της ματαιοδοξίας. Πολλές φορές φοβήθηκα να μιλήσω για τις αδικίες που έβλεπα και όσες μίλησα έγινα ανεπιθύμητη. Στο τέλος της ημέρας σκεφτόμουν ότι τίποτα και κανείς δεν έχει σημασία, αφού μπορώ να ζω απ’ αυτό που αγαπώ.

Ναι, το ξέρω ότι απέξω όλα φαίνονται υπερβολικά κουλ και εύκολα αλλά η προσπάθεια που γίνεται από πίσω είναι τόσο μεγάλη που μερικές φορές αγγίζει το ψυχοφθόρο. Χρειάζεται μεγάλο κόπο να μην σπάσεις, να παραμείνεις ψύχραιμος μπροστά στην πίεση, να προσπαθείς να γίνεις καλύτερος, να μην υποκύπτεις σε bulling συνεργατών, να μην νιώθεις ανεπαρκής. Χρειάζεται μεγάλη ενέργεια να ανταπεξέλθεις ώριμα σε ό,τι ακούς και βλέπεις, ενώ ταυτόχρονα να προσπαθείς να κρατήσεις ανέπαφα τα κίνητρά σου και τον ενθουσιασμό σου.

Υπάρχει ένας μύθος που λέει «κάνε αυτό που αγαπάς και τα λεφτά θα έρθουν». Στην Ελλάδα του 2016 το να ζήσεις από αυτό που αγαπάς σημαίνει πρώτον ανασφάλεια πακέτο με άπειρο άγχος και δεύτερον ότι θα αναλωθείς σε χίλια άλλα πράγματα για να μπορέσεις να μαζέψεις έναν κανονικό μισθό στο τέλος του μήνα. Όχι για σένα βρε κουτό, για το ΤΕΒΕ.

Θέλει μεγάλο ταλέντο να μπορείς να επανεφεύρεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά και ξανά. Κάποιες μέρες σου βγαίνει φυσικά, κάποιες νιώθεις σαν να σε χτύπησαν με τούβλα στο κεφάλι. Μην χάνεις την πίστη σου, είχε πει ο Steve Jobs. Μάλλον έτσι θα ‘ναι.

 

Μαίρη Ρετσίνα

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE
DIDEE MAGAZINE
MyMail WordPress Plugin free