Mary and The Second Chance

Ναι. Οι άνθρωποι είναι περίεργοι, δύσκολοι, ανώριμοι και προβληματικοί. Οι άνθρωποι μπερδεύονται συχνά, λένε πράγματα που δεν εννοούν και λατρεύουν τα αδιέξοδα. Οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους, κάτι που συμβαίνει μια φορά στα εκατό τρισεκατομμύρια χρόνια και συνήθως δεν τον βρίσκουν γιατί δεν ξέρουν πώς και πού να ψάξουν.

Οι άνθρωποι έχουν έμφυτη και πρωταρχική την ανάγκη της δημιουργίας σχέσεων με άλλα όντα: σκυλιά, γατιά, παπαγάλους, κάμπιες και κυρίως άλλους ανθρώπους. Κάπου εκεί λοιπόν είναι που τα κάνουν σκατά, στους ανθρώπους. Προικισμένοι με το δώρο του λόγου, των συναισθημάτων και της κριτικής αντίληψης, επιλέγουν κάθε μα κάθε φορά να βγάλουν στην επιφάνεια τον μικρό τοξικό, ματαιόδοξο χαρακτήρα τους και να σαρώσουν ό,τι βρουν μπροστά τους σαν άλλοι δράκοι που ξερνάνε φλόγες. Ξέρουν ότι μπορούν να είναι καλοί και ειλικρινείς αλλά η κακή πλευρά τους είναι προφανώς είναι πιο δελεαστική και περιπετειώδης.

Οι άνθρωποι έχουν τη συγγνώμη για πασατέμπο. Χρησιμοποιούν τη λέξη, τις περισσότερες φορές, όχι γιατί την καταλαβαίνουν αλλά επειδή ξέρουν ότι θα τους φέρει πίσω πρόσκαιρη επιβεβαίωση και λύτρωση που έρχεται μέσα από την αποδοχή της. Οι άνθρωποι αρέσκονται στο να γυρνούν και να ζητούν δεύτερες ευκαιρίες. Κάποιοι λένε πως όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, πως είναι ένα δώρο ζωής και πως ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να αλλάξει. Κάποιοι άλλοι, πως η δεύτερη ευκαιρία δεν σημαίνει απαραίτητα αίσιο τέλος αλλά ότι είναι ένας τρόπος να τελειώσεις τα πράγματα σωστά. Άρα καταλήγουμε πως το ερώτημα δεν είναι αν οι άνθρωποι αξίζουν δεύτερες ευκαιρίες αλλά αν ο άνθρωπος αλλάζει ουσιαστικά και εκτιμά αυτό που δίνεται. Βέβαια για να μπορέσει να εκτιμήσει πρέπει πρώτα να αντιληφθεί ότι έχει θέματα που πρέπει να λυθούν. Μια επίπονη και σοκαριστική διαδικασία που κάποιοι δεν είναι ποτέ έτοιμοι να περάσουν.

Η δική μου απάντηση στα παραπάνω, είναι ένα ξερό, θυμωμένο «δεν ξέρω». Φτάνω να καταλήγω στο ότι οι περισσότεροι λένε ότι έχουν μετανιώσει, έχουν σκεφτεί, έχουν ωριμάσει αλλά δε βγαίνουν ποτέ μπροστά να το αποδείξουν ή δεν κάνουν ποτέ πίσω για να διεκδικήσουν σωστά τον άνθρωπο που κάθεται στην απέναντι πλευρά. Να τονίσω σε αυτό το σημείο πως δεν αναφέρομαι μόνο σε ερωτικές σχέσεις αλλά κυρίως σε φιλικές, εκεί είναι που γίνεται το μεγάλο πανηγύρι της ανταλλαγής απαιτήσεων και προσδοκιών.

Δεν ξέρω λοιπόν αν το να δίνεις μια ακόμα ευκαιρία είναι το σωστό γιατί όλοι άνθρωποι είμαστε, έχουμε αδυναμίες, άτιμη κοινωνία και τέτοια ή το να την αρνηθείς σε κάνει απάνθρωπο. Πόσες φορές κάποιος υποσχέθηκε ότι άλλαξε, ότι θέλει την φιλία σου ή τον έρωτα σου και δεν στάθηκε αντάξιος εμπιστοσύνης; Πόσες φορές λυπήθηκες κάποιον φίλο και είπες «ντάξει μωρέ, κρίμα είναι, έχει θέματα αλλά είναι καλό παιδί» και μετά σου γύρισε στη μούρη σαν λερωμένο με άμμο φρίσμπι; Εκείνες οι φορές που ήταν μια τεράστια απάτη και εσύ έπεφτες ξανά και ξανά (τριτοτέταρτες ευκαιρίες) γιατί πάνω απ’ όλα είσαι άνθρωπος; Ή εκείνο το ανελέητο μπούλιγνκ που επέτρεψες να σου κάνουν οι υποτιθέμενοι «κολλητοί» που στο τέλος έφτασες να φοβάσαι να μιλήσεις γιατί δεν ήθελες να πληγώσεις κανέναν αλλά να βοηθήσεις προσπαθώντας από καρδιάς (ολική ευκαιρία) να φτιάξεις αυτή την σχέση;

Γιατί όλα αυτά; Μάλλον γιατί όλοι φοβόμαστε μήπως έρθει η μέρα που θα ζητήσουμε εμείς μια ευκαιρία και θα την αξίζουμε αλλά δεν θα μας την δώσουν. Ίσως.

Θέλω πολύ να πιστέψω πως έχουμε την ικανότητα να φιλτράρουμε σωστά τις πεποιθήσεις μας, να «γκρεμίσουμε» τις άμυνες μας και να διαμορφωθούμε από την αρχή, αν πραγματικά το ζητούμενο είναι η αλλαγή. Προσωπικά έχω δώσει πολλές ευκαιρίες σε ανθρώπους της ζωής μου και θα το έκανα ξανά και ξανά, κάποιοι τις άξιζαν, κάποιοι έμειναν στις μισές προσπάθειες και έγιναν χειρότεροι από πριν. Δεν τους κατηγορώ τους δεύτερους, θέλει μεγάλη δύναμη να ξεριζώσεις τα μέσα σου και να τα αντικαταστήσεις με καινούργιες συνήθειες. Θέλει πολλή δουλειά να σπάσεις το μοτίβο σου.

Ο Όσκαρ Ουάιλντ είχε πει πως αν δώσεις σε έναν άνθρωπο να φορέσει μια μάσκα, τότε μόνο θα σου αποκαλύψει τον αληθινό του εαυτό. Προφανώς και είχε δίκιο. Τουλάχιστον αν είναι να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία, ας είναι σαν να γνωρίζεις αυτόν τον άνθρωπο από την αρχή, χωρίς αρνητικά συναισθήματα που σου θυμίζουν προηγούμενες συμπεριφορές, from scratch που λένε στη Λόντρα. From the very beginning.

Τελικά αυτό που βλέπω είναι πως συγχώρεση, αλλαγή, δεύτερες ευκαιρίες, ζουν μαζί στο ίδιο καλάθι που γράφει απέξω «η αγάπη που πήρα μεγαλώνοντας και άλλες ιστορίες». Μπορεί ο άνθρωπος να μην αλλάξει ποτέ ολοκληρωτικά αλλά έχει μια ευκαιρία να προσπαθήσει.

Μαίρη Ρετσίνα

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE
DIDEE MAGAZINE
MyMail WordPress Plugin free