Mary and The Flirting Game

Μεσημέρι Τρίτης κι ενώ έχουμε κανονίσει με φίλη να πιούμε έναν καφέ, στην μπάρα υπάρχουν τρεις μπύρες κι ένα μπουκάλι ρούμι με γεμάτα σφηνάκια.

Ο μπάρμαν να επιμένει «Κορίτσια μα τι λέτε; Προφανώς και φλερτάρει ο κόσμος έξω. Εδώ στο μαγαζί γίνεται χαμός». Καλά που ήμασταν μόνοι στο μπαρ, γιατί από τα γέλια (νεύρα) θα μας είχαν διώξει. Μωρέ είμαστε σοβαροί; Πού φλερτάρει ο κόσμος; Σπίτι του, στο αυτοκίνητό του, στις σπηλιές, στα κοτέτσια ή όπου δεν υπάρχει ίχνος ανθρώπινης ζωής. Εξαλλοσύνη και γυναικείες ορμόνες σε παράκρουση, μεσημεριάτικο στο Χαλάνδρι.

Συγγνώμη, εγώ είμαι υπερβολική ή τα τελευταία χρόνια έχουν χωθεί όλοι στα «καβούκια» τους, γεμάτοι ανασφάλειες, προτιμώντας να προμοτάρουν έναν άλλο εαυτό που ακούει στο όνομα «προφίλ στο facebook», από το να βγουν εκεί έξω και να πουν ένα «Hello» όπως η φίλη Adele.  Γνωρίζω πολύ καλά πως είναι ένα θέμα που δεν έχει τέλος, καθότι φτάνουμε πάντα στο σημείο οι άντρες να κατηγορούν τις γυναίκες και τούμπαλιν.

Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή ή τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε βρε αδερφέ. Αφήστε στο ράδιο, λίστα του youtube δηλαδή, να παίζει το «Πού ‘ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια, που ‘χες λουλούδια μες στην καρδιά» και ας θυμηθούμε το έντονο φλερτ που γινόταν στις προηγούμενες δεκαετίες, με ματοτσίνορα να τρεμοπαίζουν, τσιγάρα να ανάβουν, φούστες να σηκώνονται, σφυρίγματα, ποτά να πηγαινοέρχονται, κλεφτά φιλιά στα σκοτάδια, ανέμελα μαντήλια να «δραπετεύουν» από καμπριολέ αυτοκίνητα και κυρίως καρδούλες να σφίγγονται από πόθο, βλέποντας τα πρώτα γράμματα να ξεπροβάλλουν μέσα από το τσαλακωμένο ραβασάκι. Αγνό φλερτ, αθωότητα, αγόρια και κορίτσια να χορεύουν στα ξενυχτάδικα της Αθήνας, αφήνοντας όλες τις πιθανότητες να γίνουν παρτενέρ τους.

Σας ακούω ήδη να λέτε «μα βρε Μαίρη, άλλαξε η εποχή, η τεχνολογία, οι τρόποι επικοινωνίας» και δεν διαφωνώ. Το φλερτ όμως είναι ενστικτώδης ανάγκη, ζούμε γι’ αυτό και το αποζητάμε. Θέλουμε όλοι να περιποιηθούμε λίγο παραπάνω τον εαυτό μας, να μπούμε σε mode καλής διάθεσης, να διασκεδάσουμε και να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο, μια παρέα, να ανταλλάξουμε νέες κουβέντες και να ακούσουμε ολοκαίνουργιες ιστορίες.

Ζούμε σε μια εποχή – δεν έχει σημασία αν είσαι straight ή gay – έχει γίνει πολύ δύσκολο, αν όχι δυσεύρετο, το να σε κοιτάξει ένας άνθρωπος σε ένα μπαρ, στο δρόμο, στο μετρό, στο αυτοκίνητο, σε ένα μανάβικο στην τελική. Ο κόσμος κοιτάει κάτω ή συνήθως το κινητό του, είναι χαμένος μέσα σε σκέψεις, δείχνει αδιάφορος, μπουχτισμένος και πάνω από το κεφάλι του αναβοσβήνει μια τεράστια πινακίδα νέον που γράφει «βαριέμαι» και δίπλα ένα εμότικον σε κατάθλιψη.

Το φλερτ πέρασε στα social media και τα application και δεν είμαι πλέον σίγουρη αν μπορώ να το χαρακτηρίσω σαν φλερτ, αφού είναι μόνο στεγνό, σεξουαλικό πέσιμο και τίποτα παραπάνω. Ατελείωτο μπούρου-μπούρου στο chat, κοινά ενδιαφέροντα, ωραία επικοινωνία ίσον μπούρδες και εξαπάτηση. Αν είστε από αυτούς/ες που έχετε βάλει στη ζωή σας grinder, tinder, μίντερ και άλλες παρόμοιες εφαρμογές θα έχετε παρατηρήσει ότι ίδιοι άνθρωποι που σας το παίζουν κουλ, αυθόρμητοι και περιπετειώδης, ξέρουν να σας κάνουν ένα σωρό like αλλά αν τους πετύχετε έξω, με το ζόρι θα σηκώσουν το χέρι να κάνουν ένα νόημα τύπου «γεια τι έγινε;».

Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να είμαι απόλυτη και να γράψω πως οι άντρες δεν φλερτάρουν ή ότι οι γυναίκες έχουν γίνει περίεργες ή όποια άλλη κλισέ δικαιολογία υπάρχει. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, δείχνουν ότι δεν θέλουν καν να μπουν στον κόπο. Καταλαβαίνω πολύ καλά πως δεν είναι πάντα εύκολο και ευχάριστο να γνωρίζεις έναν άνθρωπο από την αρχή, ειδικά αν η ψυχολογία σου είναι στραπατσαρισμένη. Άλλωστε πόσες φορές να «επιστρέψεις» σε μια καινούργια γνωριμία και να είσαι ειλικρινά σώμα και ψυχή εκεί. Τι θα μείνει όμως, αν σταματήσουμε και να επικοινωνούμε με τα μάτια, με τα χέρια, με το μυαλό μας; Τι άλλο έχει νόημα πλέον στην ευνουχισμένη, από οικονομική κρίση, capital controls, ανεργία και άλλες πληγές, Αθήνα;

Το φλερτ είναι σαν τον ελληνικό πολιτισμό, όλοι τον έχουν ακουστά κανείς δεν τον βλέπει όμως. Οι άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να εκτεθούν, γιατί πιστεύουν ότι θα στραπατσάρουν την εικόνα τους, οπότε τους βολεύει να κρύβονται πίσω από μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Που πήγε το πολύ απλό «Γεια σου, βασικά μου αρέσεις και θα ήθελα να πάμε για έναν καφέ». Απλά και άκοπα. Χυλόπιτα; Ε και; Σε γυάλα μεγαλώσατε; Πιστέψτε με, αν προσπαθήσετε, υπάρχει ανταπόκριση αλλά ακόμα κι αν δεν γίνει αυτό που έχετε στο μυαλό σας, ενοχές και ντροπή είναι περιττά συναισθήματα. Άλλωστε, αν θέλουμε να δηλώνουμε ολοκληρωμένοι άνθρωποι, πρέπει να είμαστε το ίδιο δεκτικοί στην απόρριψη, όσο και στην ανταπόκριση.

Ο διάολος και το χταπόδι έχουν πολλά ποδάρια, το φλερτ έχει πολλούς οπαδούς αλλά κανένα πόδι. Όλα γίνονται, αρκεί να είμαστε «ανοιχτοί» μπροστά στις καταστάσεις και να αφήσουμε τη ροή των πραγμάτων να κυλήσει.

Φλερτάρετε ανεύθυνα και αληθινά.

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE