Αντώνης Αντωνόπουλος

Συνέντευξη: Μάτα Λίτου
Φωτογράφιση: Ιωσήφ Αλεξιάδης

Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ κρύβει κάτι από όλους μας.

Μία ανάσα πριν την πρεμιέρα του στο Bios, ο Αντώνης Αντωνόπουλος, ξέκλεψε λίγο χρόνο από το πιεσμένο πρόγραμμα του για να απαντήσει στις ερωτήσεις που είχαμε να του κάνουμε σχετικά με την παράσταση του «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Σάμιουλ Μπέκετ, για το οποίο εκτελεί χρέη σκηνοθέτη, πρωταγωνιστή και μεταφραστή. Εκείνος λέει πως απλά προέκυψε, απλά συνέβη. Έτσι και εμείς απλά σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και περιμένουμε με αγωνία.

antonis-antonopoulos-dideemagazine-5

 

« Στο “Η Τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ” βλέπουμε τον Κραπ στα εξηκοστά ένατα γενέθλιά του να ακούει μια μαγνητοταινία που είχε ηχογραφήσει τριάντα χρόνια πριν. Αφού ακούσει τον εαυτό του να εξιστορεί τα σημαντικότερα γεγονότα που έζησε εκείνη τη χρονιά θα ηχογραφήσει μια καινούρια.» Μέσα από μαγνητοσκοπημένο υλικό του πατέρα Αντωνόπουλου μας συστήνεται ο μεγάλος και μελλοντικός Κραπ ενώ μέσα από την ηχογράφηση της μαγνητοταινίας ο μικρότερος, ο ίδιος αναφέρει «Με την Ιωάννα Τσάμη η οποία εκτός από ενδυματολόγος είναι και σκηνογράφος της παράστασης προσπαθούμε να καταφέρουμε το ίδιο πράγμα. Να δημιουργήσουμε σε μια μικρή σκηνή δύο διαφορετικούς χώρους και χρόνους.» Προκύπτει έτσι ένα παιχνίδι, ένα γαϊτανάκι με το χρόνο όπου το παρελθόν περνάει μέσα από το δικό μας παρόν για να συναντήσει το μέλλον. Το μεγάλο στοίχημα όμως είναι: Όταν συναντηθούν αυτά τα δύο θα καταφέρουν να συνυπάρξουν;

Όπως όλοι μας έτσι και ο Αντωνόπουλος παρακινήθηκε από το ατέρμονο ερωτηματικό που μας προκαλεί η έννοια του χρόνου. Πόσο μάλλον όταν αυτός έρχεται σε «αντιπαράθεση» με το «εγώ» μας, πιο συγκεκριμένα: «Η σχέση με το παρελθόν. Το ρόλο που παίζει η μνήμη στη ζωή μας. Όχι η νοσταλγία η οποία θολώνει πολλές φορές το τοπίο. Πολλές φορές κοιτώντας προς τα πίσω βλέπουμε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο.»

antonis-antonopoulos-dideemagazine-4antonis-antonopoulos-dideemagazine-3

Το λιγότερο πολυμήχανος θα μπορούσαμε να πούμε αφού παίζοντας το ρόλο του μεταφραστή μέχρι αυτόν του Κραπ σηκώνει όλο το βάρος της ευθύνης και δε θα μπορούσαμε να μην τον ρωτήσουμε που τα βρήκε περισσότερο σκούρα. «Μια δύσκολη περίοδος ήταν αυτή της μετάφρασης. Η αγγλική γλώσσα έχει τελείως διαφορετική δομή και ρυθμό από την ελληνική. Συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να μεταφράσεις πιστά το κείμενο γιατί διαφορετικά θα έχεις μια στεγνή και στυφή μετάφραση. Πρέπει σε κάθε πρόταση να αποφασίζεις τι θα σου στοιχίσει περισσότερο. Η πίστη στις λέξεις ή το πνεύμα του κειμένου.» Αναφερόμενος στην πρώτη του απόπειρα να σκηνοθετήσει τον εαυτό του τονίζει «Το γεγονός ότι ταυτόχρονα παίζω το κάνει πιο περίπλοκο. Δεν είναι εύκολο να προσπαθείς να διατηρείς ένα εξωτερικό βλέμμα σε αυτό που κάνεις. Να προσπαθείς να καταλάβεις τι λειτουργεί και τι όχι. Τις πρώτες μέρες βιντεοσκοπούσα την πρόβα και μετά την μελετούσα στο σπίτι. Ευτυχώς όμως δεν ήμουν ποτέ μόνος μου στην πρόβα. Έχω την τύχη να συνεργάζομαι με τον Δημήτρη Καμαρωτό, την Γκέλυ Καλαμπάκα και την Ευδοξία Ανδρουλιδάκη οι οποίοι είναι από την πρώτη μέρα κάθε μέρα στις πρόβες. Η παράσταση έχει δημιουργηθεί απ’ όλους μας. »

«Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» κρύβει αναμφίβολα κάτι από όλους μας. Μέσα από τα χιλιάδες ενεργά προφίλ μας στα κοινωνικά δίκτυα, γεμάτα σελίδες με κομμάτια του εαυτού μας, φράσεις, φωτογραφίες, βίντεο γινόμαστε άλλες φορές ασυνείδητα και άλλες συνειδητά Κραπ. «Ο Κραπ μαγνητοφωνεί τις αναμνήσεις του σαν ένα είδος ημερολογίου. Αφού τις ηχογραφήσει, τις αρχειοθετεί και τις κλείνει σε κουτιά. Τα social media έχουν μεταξύ άλλων αναλάβει κι ένα ρόλο ημερολογίου. Γνωρίζουμε όμως ότι αυτό το ημερολόγιο είναι δημόσιο. Γράφουμε κάτι ή ανεβάζουμε μια φωτογραφία και περιμένουμε την αντίδραση. Σε λίγες μέρες θα το ξεχάσουμε. Ίσως να υπάρχει μια συγγένεια μεταξύ των μαγνητοταινιών του Κραπ και των social media. Ότι ξεχνάμε.»

antonis-antonopoulos-dideemagazine-2

Αν κοιτάξεις λίγο καλύτερα θα δεις πως ο Κραπ είναι εσύ και εγώ όχι τόσο απέναντι στο χρόνο αλλά κυρίως, Κραπ εναντίον Κραπ, εσύ απέναντι στο εγώ σου. Μία μάχη που δίνεις καθημερινά για να βρεις στο τέλος της μέρας αντίπαλο τον ίδιο σου τον εαυτό. Εσύ και εγώ μέσα σε αυτή τη σχέση μίσους και πάθους, με τις δύσβατες αναδρομές στο παρελθόν, με τη στιγμή που είσαι αναγκασμένος να σε κοιτάξεις κατάματα μέσα από τα καινούργια σου μάτια και σε να ρωτήσεις αν τότε έπραξες σωστά. «Η αλήθεια είναι ότι έχουμε όλοι βρεθεί σε αυτήν τη θέση. Συνειδητοποιούμε πόσο γελοίοι έχουμε υπάρξει στο παρελθόν ή τελικά πόση σημασία έχουν πλέον πράγματα για τα οποία κάποτε θυσιαστήκαμε. Ο Κραπ αποφάσισε να θυσιάσει την προσωπική του ζωή για χάρη της δουλειάς του. Θεώρησε ότι βρέθηκε μπροστά σε μια επιφοίτηση και ότι το συγγραφικό του αριστούργημα τον περιμένει. Αποφασίζει να απομακρυνθεί από τον έρωτα και την αγάπη. Στο τέλος, δυστυχώς, μόνος και αποτυχημένος αναρωτιέται αν πήρε τη σωστή απόφαση.»

 

  1. […] αυξημένου ενδιαφέροντος του κοινού η παράσταση Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ, του Σάμουελ Μπέκετ, επαναλαμβάνεται για 2 μόνο […]

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE