Mary and The «Living With Your Parents» situation

«Θέλω να κυκλοφορώ γυμνός/ή μέσα στο σπίτι».

«Θέλω να φεύγω και να γυρνάω ό,τι ώρα γουστάρω».

«Θέλω να καλώ φίλους, γκόμενες, γκόμενους όποτε μου καπνίσει».

«Θέλω να ξυπνάω τα σαββατοκύριακα ό,τι ώρα θέλω χωρίς να με πρήζει κάποιος».

«Θέλω να μου συμπεριφέρονται σας ενήλικας/η και όχι σαν 12 χρονών».

«Θέλω να έχω την ησυχία μου και την ιδιωτικότητά μου».

«Θέλω να νιώθω ελεύθερος/η».

Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα είναι αυτά που σκέφτεται ένα παιδί λίγο πριν φύγει από το σπίτι των γονιών του, έτοιμο να ανακαλύψει τι σημαίνει ωριμάζω, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και γίνομαι ολοκληρωμένος άνθρωπος. Προφανώς η κατάσταση «μένω μόνος/η μου», είναι η επιθυμητή και η φυσιολογική εξέλιξη της ζωής ενός ανθρώπου. Τι γίνεται όμως όταν η πόλη που ζει κάποιος μόνο φυσιολογική δεν είναι; Ανεργία, χαμηλοί μισθοί, ευνουχισμός, φόβος για το οποιοδήποτε νέο ξεκίνημα. Τι γίνεται με αυτά τα παιδιά που αναγκάστηκαν να γυρίσουν στα σπίτια των γονιών τους στα τριάντα τους χρόνια ή ακόμα και αυτά που δεν έφυγαν ποτέ, γιατί δεν μπόρεσαν να ξελασπώσουν οικονομικά, αφού κουβαλούσαν τα λάθη της οικογένειάς τους;

Είναι πάρα πολύ εύκολο για τον καθένα να κριτικάρει και να αφορίζει καταστάσεις, άλλωστε οι Έλληνες είμαστε οι αρχηγοί σε αυτό το παιχνίδι… Όμως τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει το «σπίτι» του καθενός ή το τι εμπόδια που μπορεί να υπάρχουν στο να μείνει κάποιος μόνος του. Ο λόγος που θίγω αυτό το θέμα, είναι επειδή έχω βαρεθεί να ακούω ανθρώπους να λένε «30 χρονών γάιδαρος και μένει με τους γονείς του». Πέρα λοιπόν από περιπτώσεις βολέματος και επιλογής – γιατί κι αυτές υπάρχουν – μπορεί να ήρθαν έτσι τα πράγματα που αυτός ο τριαντάχρονος μαντράχαλος ή η τριανταδιάρα «γκοτζάμ» κοπέλα, αναγκάστηκαν να γυρίσουν σπίτια τους.

Φίλοι έχασαν την δουλειά τους ή δέχθηκαν σημαντική μείωση μισθού, κάποιοι περνούν σοβαρά οικογενειακά προβλήματα ακόμα και έναν δύσκολο χωρισμό, άλλοι αναγκάστηκαν να γυρίσουν στο πατρικό τους γιατί ήθελαν να μαζέψουν χρήματα για να ανοίξουν μια δική τους επιχείρηση και φυσικά υπάρχουν και αυτοί που πληρώνουν τα χρέη των γονιών τους. Η χειρότερη κατηγορία βέβαια είναι αυτοί που κάποτε έμεναν μόνοι και ξαναγύρισαν, όχι αυτοί που δεν έφυγαν ποτέ. Ξέρετε πώς νιώθουν όλοι αυτοί; Τουλάχιστον αποτυχημένοι και ιδιαίτερα αγχωμένοι! Όμως είναι πολύ καλύτεροι από αυτούς που κάνουν ή μένουν σε μια δυστυχισμένη σχέση για να μοιράζονται το ενοίκιο και αρνούνται να προχωρήσουν.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 18% του πληθυσμού και στην Μεγάλη Βρετανία το 20%, γύρισε είτε στους γονείς είτε στους παππούδες γιατί πολύ απλά δεν μπορούσε να συντηρήσει ένα διαμέρισμα με τα έξοδά του. Φανταστείτε στην Ελλάδα του σήμερα, ένας 30άρης που ζει με τον φόβο μην φάει «πιστόλι» από τη δουλειά του ή κάποια πληρωμή και θέλει να κυνηγήσει τα όνειρά του, πόσο δυσκολεύεται να κάνει μια καινούργια αρχή για τον εαυτό του.

Προσωπικά χαίρομαι πάρα πολύ τα παιδιά, τα οποία με μεγάλο ζόρι έχουν επιλέξει να φύγουν από τα σπίτια τους ακόμα και αν από την πρώτη βδομάδα του μήνα έχουν μείνει ταπί. Τελικά μάλλον αυτή είναι η επιλογή… να μένεις μόνος και ας μην βγαίνεις καθόλου μέσα στον μήνα για να σου φτάσουν τα χρήματα ή να παραμένεις με τους γονείς σου μέχρι να μαζέψεις ένα πόσο χωρίς να θυσιάσεις την προσωπική σου ζωή. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, ο καθένας κρίνει με το «στομάχι» του και τις προτεραιότητες του.

Ναι, καταλαβαίνω ότι οι περισσότεροι θα πείτε ότι είναι καλύτερο να είσαι απένταρος, να μένεις σε τρύπα, να συγκατοικείς με τρία άτομα, αρκεί να φύγεις από το σπίτι και να ζήσεις την ζωή σου. Συγγνώμη αλλά δεν ξέρω αν συμφωνώ και είμαι από τα παιδιά που ξαναγύρισαν στο πατρικό τους, σε ιδιαίτερες συνθήκες βέβαια, καθότι πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος πρέπει να νιώθει σωστά για να το πιάσει πάλι από την αρχή.

Ήξερα ότι ήμασταν ρατσιστές με τα πάντα αλλά δεν ήξερα ότι κοιτούσαμε με υπεροψία και όλα εκείνα τα παιδιά που κάτι στραβό, ό,τι κι αν ήταν αυτό,  τους έκανε να γυρίσουν στους γονείς τους για κάποιο διάστημα. Οι περισσότεροι προφανώς και θέλουν να μετακομίσουν, προφανώς και νιώθουν άσχημα και προφανώς προσπαθούν να το αλλάξουν… Ας παραμερίσουμε την σκληρότητα παρακαλώ και ας θυμηθούμε τον Leonardo Di Caprio που μένει ακόμα με τη μάνα του.

Μαίρη Ρετσίνα

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE
DIDEE MAGAZINE
MyMail WordPress Plugin free