Mary and The Stories of Our Lives

Το σκηνικό μυρίζει θανατίλα. Μπλεγμένοι όλοι σε απροσδιόριστες σκέψεις, παράλογες γνώμες, χωρίς νόημα λέξεις, social media σε φρενίτιδα. Έχετε παρατηρήσει το πόσο θυμωμένοι είναι οι άνθρωποι; Πόσο δύσκολο τους είναι να απαντήσουν «Είμαι πολύ καλά, ευχαριστώ» στην ερώτηση «Τι κάνεις;». Πόσο έχουν την ανάγκη να μας κάνουν κλίσμα τις γεμάτες μένος απόψεις τους; Το χειρότερο είναι πως δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν πλέον σε μια ευχάριστη είδηση, βρίσκονται σε σύγχυση. Βέβαια εδώ που τα λέμε… και στη δυσάρεστη δεν τα πάνε καλύτερα αλλά είναι πιο εύκολο να «βάλεις» ένα λυπημένο πρόσωπο, όπως και να το κάνουμε.

Πότε περάσαμε σε αυτή τη φάση που συμπεριφερόμαστε σαν κοτόπουλα που τους έκοψαν το κεφάλι, αλήθεια σας λέω, δεν κατάλαβα. Σε όλους πρέπει να φταίει κάτι και σε όλα πρέπει να υπάρχει κάτι στραβό, γιατί όπως φαίνεται μόνο έτσι μπορούμε να θυμηθούμε ότι ζούμε. Είναι όλα μη διαχειρίσιμα τελικά; Ή εγώ πιστεύω στις καλές μας ιστορίες. Αυτές που ήρθαμε για να ζήσουμε, με ενθουσιασμό και ένα τσικ υπερβολή.

Σκέφτομαι ότι είμαστε οι ιστορίες μας. Μικρές ή μεγάλες, είναι όλες στιγμές που δεν χωρούν επανάληψη. Εκείνες οι στιγμές που δεν έχουν λόγια αλλά μόνο τον ήχο από τα ματοτσίνορα μας όταν ανοιγοκλείνουν με ανυπομονησία, τα δευτερόλεπτα που μπόρεσαν να αλλάξουν την κατάστασή μας από αδιάφορη σε «έπαθα εμβολή ή είναι ευτυχία αυτό που βιώνω μαλάκα μου;». Αυτές που μυρίζουν βρεγμένο χώμα, ανακατεμένο με μια χαλασμένη μελωδία τραγουδιού της δεκαετίας του ’30 και κυρίως όλες αυτές που θα μπορούσες να πάρεις όρκο πως ήταν τόσο αστείες, ξεκαρδιστικές, τραγελαφικές, παράλογες που πιθανόν να τις είχες πλάσει με τη φαντασία σου.

Είναι όλες οι ιστορίες που όσες φορές και να βγουν από το στόμα μας, πάντα λειτουργούν θεραπευτικά, αφού κάπου εκεί νιώθουμε μια μικρή κάθαρση. Κάποιες φορές απλά βρεθήκαμε μπροστά τους και κάποιες φορές προσπαθήσαμε πολύ για αυτές. Οι άνθρωποι αγαπούν να είναι πρωταγωνιστές ιστοριών, πόσο μάλλον όταν έχουν βιώσει μια έντονη κατάσταση, της οποίας πήραν τον έλεγχο.

Κάποιοι γράφουν βιβλία ή κάνουν ταινίες, άλλοι ζωγραφίζουν, μερικοί λένε ανέκδοτα ή μοιράζονται τις αναμνήσεις τους, κάποιοι προσπαθούν να εξηγήσουν στα παιδιά τους το νόημα της ζωής, άλλοι λένε την αλήθεια και άλλοι ψέματα αλλά όλοι προσπαθούν να φτιάξουν τη δική τους μοναδική σύνθεση.

Μια ιστορία δεν είναι ποτέ μια ιστορία. Είναι η κλιμάκωση ενός ολόκληρου συστήματος από σκέψεις, πεποιθήσεις και συναισθήματα. Είμαστε δημιουργικά πλάσματα από τη φύση μας και το να αφηγούμαστε τις ιστορίες μας είναι το ύφασμα από το οποίο είμαστε φτιαγμένοι. Μερικές φορές αυτά που ζούμε είναι ικανά να μας δημιουργήσουν φόβο και να μας περιορίσουν ή απλά μας αρέσει να μένουμε κολλημένοι σε «κακές» στιγμές. Η αλήθεια είναι όμως πως οι ιστορίες μας είναι αυτές που μας διαμορφώνουν, άσχετα με τις φιλοδοξίες μας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό ή κακό είναι απλά φυσιολογικό, γεμάτο από τα ένστικτά μας και τελείως ανθρώπινο.  Όλοι υπάρχουμε σε μια σχέση, με άλλους ανθρώπους, όντα, πράγματα και αυτό πους μας συνδέει, σαν κόλλα, είναι μόνο οι ιστορίες μας.

Είναι άπειρες οι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να γελάει μόνος του, να νιώθει περηφάνια ή και ντροπή, σκεπτόμενος τις ιστορίες που δεν μπορεί άνθρωπος ούτε τιτάνας να ταρακουνήσει από μέσα μου. Τις ιστορίες των παιδικών μου χρόνων, που έπινα κρυφά μπύρες κάτω από τραπέζι και χόρευα σαν άλλος Βαγγέλης Σειληνός με μια φούξια φούστα σε ρυθμούς ελληνικής ταινίας, τις ιστορίες των καλοκαιρινών διακοπών στην Καβάλα με τους γονείς μου που το μόνο που με ένοιαζε ήταν να ξεκινήσει η διαδρομή για να βλέπω τα φωτάκια στον δρόμο και να πλάθω παραμύθια – παιδί της Disney βλέπεις. Ή ακόμα και μεγαλύτερη, όταν ταξίδεψα μόνη και βρέθηκα να βγάζω έναν φανταστικό λόγο στον φανταστικό λαό μου σε ένα καφέ του Άμστερνταμ, τις ιστορίες που ο έρωτας και ο πόνος χόρευαν μπαλέτο στο κεφάλι μου, εκείνες που πήραν μακριά αγαπημένα πρόσωπα αλλά μου άφησαν μια αναθεματισμένη ωριμότητα και όλες εκείνες που η προσπάθεια μου να πιάσω τους στόχους μου και να φτάσω στο σήμερα με κουράζουν μόνο που τις σκέφτομαι… Αλλά δεν σταματάω.

Αυτό που θέλω να πω, είναι πως βαριέμαι πάρα πολύ να περιμένω να γίνει κάτι άσχημο ή να πεθάνει κάποιος για να πω στον εαυτό μου «αυτά είναι προβλήματα, μόνο υγεία να έχουμε». Θέλω να φτιάχνω ιστορίες μεγαλύτερες, περισσότερες, ανατρεπτικές, γεμάτες πυροτεχνήματα… Κι αυτό είναι επιλογή τελικά.

Μαίρη Ρετσίνα

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE