400 λέξεις του George Berman

Φωτογράφιση: Ιωσήφ Αλεξιάδης

Πόσο δύσκολο είναι να ισορροπείς παίζοντας μουσικές μοναδικότητες και συντηρώντας ένα surreal υποσυνείδητο, εξομολογητικό, φωτογραφικό book 365 ημερών (#eveydayastory);

George Berman

Στο σχολείο με είχαν «διαγνώσει» δυσλεκτικό, ήταν από αυτές τις άναρχες διαγνώσεις των δασκάλων της δεκαετίας του 70, αυτών που διαπαιδαγώγηση σήμαινε ξύλο, που ήθελαν να ξεφορτώνονται από πάνω τους τα παιδιά που ήταν ευφάνταστα, ακατάλληλα για «ελληνικό σχολείο του 80». Τα κουβαλάς αυτά, το ύφος της μάνας σου και το συνοφρύωμα του πατέρα σου, με την «αναμενόμενη»κατάληξη σε ΤΕΛ γιατί «δε το έχει με τη θεωρία» και το θαύμα των ΤΕΙ Λογιστικής νταηλίκι επειδή «ο έτσι μου είπε έχει μέλλον».

george-berman-didee-3

Τους άκουγα, ήμουν δεκτικός σε ότι κατέβαζε η γκλάβα τους, τους άφηνα να φτιάχνουν εμπόδια στη ζωή μου, τοίχους, τάφρους, όλα με τη μορφή του «δε μπορείς, γιατί να ασχοληθείς, δε το ξέρεις, δε το έχεις», όλα μαζεμένα σε μια σκουπιδοσακούλα ανάκατα, να τα κουβαλάω σαν Τιτάνας σε αιώνια τιμωρία.
Ένα βράδυ στα σκοτάδια του Ιονίου αρκούσε για να αλλάξω το είναι μου και να αρχίσω την κατάργηση κάθε ορίου, να δοκιμάζω αντοχές, φαντασία, όρια, συναισθήματα, ιδέες και να δομίσω αυτό που είμαι στα 36 μου, να αρνηθώ κάθε κοινωνικό πρότυπο, πρέπει και σωστό, να αγκαλιάσω την δημιουργία με τους πιο ελεύθερους όρους της.
Η φωτογραφία, από «απαγορευμένη»έγινε ελεύθερη δημιουργία και η αρθρογραφία, από «ανικανότητα» μετατράπηκε σε ζητούμενο ακόμα και από αγνώστους. Κάπου εκεί ήρθαν τα αλκοολικά μου βράδια που συνάντησαν απογοητεύσεις, κοινωνικές αδικίες, συζητήσεις και παντρεύτηκαν με φωτογραφίες που τράβαγα με ένα κινητό, τόσο αυθαίρετα «αντιδημιουργικό»στα μάτια όσων επέβαλαν το ΜΗ στη ζωή μου έως τότε, μα τόσο δημιουργικό μέσα στην απλότητα του για τον κόσμο που ανοιγόταν μπροστά μου.
Ήθελα να μεταβιβάσω στο #eveydayastory , κάθε μοναδική φωτογραφική μου στιγμή με το ποιητικής χροιάς κείμενο που έγραφα πάντα στα αγγλικά εκείνη τη στιγμή, μεθυσμένος ή ξενέρωτος, τη γλώσσα που ενδομύχως λάτρεψα περισσότερο και καλλιέργησα μέσα μου σα δικιά μου γιατί δε μου την αρνήθηκε κανείς, αυτή που θα έκανε την εικόνα μου ζωντανή, άλλοτε να στάζει δάκρυα και μαυρίλα, απογοήτευση και κατάρες και άλλοτε ευτυχία και επιβράβευση της στιγμής που ζούσα στην εικόνα που αποτύπωνα.

george-berman-didee-2

Δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν ήθελα να γράψω, ήμουν κενός από ουσία, αλλά πάντα μου έβγαινε αυθόρμητα κάτι, ένα συνειρμικό ερέθισμα, μια νότα, κάτι με ξύπναγε και έβγαζα πάλι ένα κομμάτι από μέσα μου.

Δε μπήκα στη διαδικασία πότε να μάθω αν άρεσε, μου αρκούσε αυτή η αυτάρεσκη αίσθηση της δημιουργικής ικανοποίησης, ότι ήμουν γυμνός σε συναισθήματα σε όποιον το επέλεγε, ένα project που κατέληξε σε ένα surreal υποσυνείδητο εξομολογητικό φωτογραφικό book 365 ημερών, κάθε μέρα και από μια διαφορετική εξομολόγηση, με μια φωτογραφία να την κρατάει ζωντανή.

 

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE