400 λέξεις της Φιλίππας Δημητριάδη

Φωτογράφιση: Ιωσήφ Αλεξιάδης

Η Φιλίππα Δημητριάδη είναι συντάκτρια στο Popaganda.gr. Παράλληλα με τις άλλες δραστηριότητές της, κάποια βράδια παίζει μουσική είτε ως το ½ του #μόνο_ντέκα (το άλλο μισό είναι η συνάδελφός της Ζωή Παρασίδη), είτε μόνη. #didee400words

filipa-dimitriadi-5

Όταν ήμουν μικρή έκοβα τις εικόνες από διάφορα περιοδικά που είχαμε στο σπίτι – ακόμα και από το TV Ζάπινγκ – , τις κόλλαγα σε ένα τετράδιο, έγραφα δικά μου κείμενα, κάτι σαν λεζάντες και έφτιαχνα το δικό μου περιοδικό. Συνεπώς, ήξερα πάντα τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Παράλληλα βέβαια καταπιανόμουν με ένα σωρό άλλα πράγματα, όποτε ήξερα και ότι δε θα κάτσω ποτέ ήσυχη. Όσα πράγματα κι αν κάνω ταυτόχρονα όμως, μου φαίνονται πάντα λίγα και παρόλο που μπορεί να βρίσκομαι σε σύγχυση όταν μοιράζομαι ανάμεσα σε διαφορετικά project, ξέρω καλά ότι αν μια μέρα ξυπνούσα και δεν είχα να κάνω τίποτα, θα μαράζωνα.

Το γράψιμο είναι το οξυγόνο μου. Έτσι, πέρα από την δουλειά μου στα περιοδικά και τα sites, εδώ και έξι χρόνια διατηρώ ένα μπλογκ, το philinthegap, που φιλοξενεί κυρίως short stories. Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για εμένα. Έμαθα να εκτίθεμαι και να δουλεύω τις αδυναμίες της γραφής μου μέσα από αυτό. Πειραματίστηκα, έμαθα να διαχειρίζομαι την κριτική. Ο κύκλος αυτός όμως νομίζω ότι έχει κλείσει. Ήρθε η ώρα για κάτι καινούριο. Είδες; Δεν κάθομαι ήσυχα.

Έχω έναν ασίγαστο έρωτα για το αστικό τοπίο και το urban και youth culture. Αγαπώ την Αθήνα – σιγά το νέο! -. Δε φταίω. Μεγάλωσα μαζί με την άνοδο των free press που έκαναν το κέντρο της πόλης, τάση. Έτσι, απολαμβάνω να κάνω τέτοιου είδους ρεπορτάζ. Να ανακαλύπτω τις γειτονιές της και τους ανθρώπους της. Δεν αποστρέφω το βλέμμα όταν συναντώ την ασχήμια της, όταν μου δείχνει το σκληρό της πρόσωπο. Κουβαλάει πολλές ούλες, αλλά όλοι δεν έχουμε μερικές;

Κάποιος μου είπε ότι είμαι «ευτυχισμένη με τα λίγα». Η τελευταία φορά που υπήρξα πραγματικά ευτυχισμένη ήταν προχθές, που μετά από ένα γερό ξενύχτι και αρκετό αλκοόλ, πήγα σε φαστφουντάδικο και πήρα μπέργκερ και πατάτες. Είχα και συνένοχο στο έγκλημα και αυτό ήταν το καλύτερο part. Φάγαμε τις μισές πατάτες μέσα στο τρόλεϊ, μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Δεν ξέρω λοιπόν, ποια είναι τα «λίγα» και τα«πολλά» στη ζωή. Αυτό που με ενδιαφέρει να αποκτώ, είναι όμορφες στιγμές.

Φανταζόμουν ότι μια μέρα θα μου πάρουν συνέντευξη και θα μου κάνουν την κλισέ ερώτηση «Πες μας κάτι που δεν ξέρουμε για σένα», για να έχω την ευκαιρία να πω ότι μου αρέσουν τα καθαριστήρια. Κάποια απωθημένη παιδική ανάμνηση πρέπει να φταίει. Λατρεύω το ψυχρό φως της λάμπας φθορίου που έχουν και τη μυρωδιά τους. Επίσης, συγκινούμαι με τις διαφημίσεις της Coca – Cola.

filipa-dimitriadi-3filipa-dimitriadi-2

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE