Χριστιάννα Οικονόμου: Έμπνευσή μου είναι το απρόσωπο της Αθήνας

• Interview Φένια Ζάννη • Photography Ιωσήφ Αλεξιάδης

Η εικαστικός Χριστιάννα Οικονόμου μας μιλάει για τη ζωή της στο Λονδίνο αλλά και για τους λόγους που δεν αλλάζει την Ελλάδα με το εξωτερικό.

DJ3A5158 copy

Χριστιάννα που γεννήθηκες και μεγάλωσες;
Γεννήθηκα στην Αθήνα, και συγκεκριμένα στο Μαρούσι. Έχω μεγαλώσει στο Μετς, είμαι παιδί του κέντρου και μ’ αρέσει αυτό.

Τι ακριβώς έχεις σπουδάσει και πώς οι σπουδές σου επηρέασαν τη ζωή σου;
Σπούδασα στο Λονδίνο, όπου και παρέμεινα για πέντε χρόνια. Τον πρώτο χρόνο έκανα το Foundation στο Art and Design στο Chelsea College of Art & Design και αργότερα έκανα το Bachelor στο Fine Arts, και πιο συγκεκριμένα στη γλυπτική στο Central Saint Martins College. Παράλληλα με τις σπουδές μου, δούλευα και συμμετείχα σε διάφορες εκθέσεις εκεί. Δούλευα στο Visual Department του Browns Fashion, που είναι από τις παλαιότερες boutique ρούχων στο Λονδίνο – η “κορωνίδα της μόδας”, όπως συχνά το αποκαλούν. Εκεί ήμουν στην ομάδα που κάναμε όλα τα Windows Displays Istallations και είχα την μεγάλη τιμή να επιμεληθώ και να εκτεθούν και κάποια από τα έργα μου στα Windows τους για το Spring – Summer ’13. Δεν θα έλεγα πως οι σπουδές μου επηρέασαν τη ζωή μου, όσο ότι η ζωή μου και η αγάπη μου για την τέχνη με ώθησαν στην επιλογή του αντικειμένου που θα σπουδάσω.

Πώς και αποφάσισες να ασχοληθείς με τις εικαστικές σπουδές; Είχες από μικρή το “μικρόβιο”;
Γενικά προέρχομαι από ένα αρκετά καλλιτεχνικό περιβάλλον. Όχι όμως άμεσα καλλιτεχνικό. Η μαμά μου είναι διακοσμήτρια, ο μπαμπάς μου είχε εργοστάσιο με έπιπλα, οπότε ανέκαθεν ζωγράφιζε και σχεδίαζε. Ήταν και οι δύο πάντοτε πάρα πολύ δημιουργικοί και πάντα μας άφηναν, και εμένα και τον αδερφό μου να αναδείξουμε τα δυνατά μας σημεία. Οι γονείς μου το έβλεπαν πως κατέχω το αντικείμενο από μικρή, ήταν μία φυσική κλίση που είχα. Μπορεί δηλαδή να κλεινόμουν στο δωμάτιο όλη μέρα και απλά να δούλευα. Από μικρή ήμουν full on σε αυτό. Στο σχολείο, θυμάμαι από το νηπιαγωγείο και το δημοτικό, καταπιανόμουν με οτιδήποτε καλλιτεχνικό. Στο σχολείο οργανώνονταν πάρα πολλά πανηγύρια και εκδηλώσεις κι εγώ ήμουν πάντα στις διακοσμήσεις και στην οργάνωση, επειδή με ενθουσίαζε απίστευτα όλο αυτό. Επίσης, με βοήθησε το γεγονός πως έκανα το IB International Baccalaureate και η επιλογή του Art μέσα σε αυτό. Μέσω αυτού άρχισα να το δουλεύω για δύο χρόνια, με σκοπό να δώσω αργότερα εξετάσεις και να πάω στο Λονδίνο. Ακόμα και οι καθηγήτριές μου εκεί το έβλεπαν και με ωθούσαν στο να ασχοληθώ με τις καλές τέχνες.

Λίγα λόγια για τη ζωή σου στο Λονδίνο;
Μαγική. Ό,τι πιο ωραίο και γεμάτο έχω ζήσει. Νομίζω πως ήταν πέντε χρόνια τα οποία καθόρισαν το τι είμαι σήμερα. Σίγουρα παίζουν ρόλο οι βάσεις, καθώς προέρχομαι από δύο γονείς που είναι πολύ δημιουργικές φύσεις, αλλά η παραμονή στο Λονδίνο για μένα ήταν καθοριστική. Έφυγα από την Αθήνα κοριτσάκι, στην ηλικία των 18 και στάθηκα στα πόδια μου για πρώτη φορά. Ξεκίνησα να σπουδάζω αυτό που πάντα ήθελα και αυτό ήταν που με κρατούσε συνεχώς γεμάτη.

DJ3A5126 copy

DJ3A5103

Γιατί δεν σπούδασες στην Αθήνα;
Σύμφωνα με αυτά που εγώ πίστευα και με την άποψη που είχα αναπτύξει στα 18 μου, το αντικείμενο που ήθελα να σπουδάσω, θεωρούσα πως στη σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας είχε μια αρκετά απαρχαιωμένη κατεύθυνση. Δεν μου ταίριαζε. Όπως επίσης δεν μου ταίριαζε καθόλου και ο τρόπος εισαγωγής στην συγκεκριμένη σχολή. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την προτροπή των γονιών μου, οι οποίοι, καθώς έχουν σπουδάσει και οι δύο έξω, μου έδωσαν αυτή την δυνατότητα. Το αντικείμενο το οποίο επέλεξα να σπουδάσω, σε καλεί από μόνο του να βγεις από το “ροζ προστατευμένο συννεφάκι” σου και να πειραματιστείς, να γευτείς τη ζωή διαφορετικά. Σε συνδυασμό πάντα με το γεγονός ότι τα πανεπιστήμια έξω είναι πολύ καλά, ειδικά σε αυτό που εγώ επέλεξα να κάνω. Σε καμία περίπτωση δεν αποκλείω την Ελλάδα, άλλωστε η δουλειά μου έχει άμεση σχέση με την Ελλάδα και την ιστορία της, είναι η βασική πηγή έμπνευσής μου, οπότε ήταν πάντα μια επαφή που μου έδινε πράγματα ακόμα και όταν ζούσα στο εξωτερικό.

Από ποιότητα ζωής προτιμάς Λονδίνο ή Αθήνα;
Είναι πολύ διαφορετικές πόλεις. Ασύγκριτες για μένα, καθώς λειτουργώ διαφορετικά στην κάθε μία, και όποτε είμαι στη μία μου λείπει η άλλη. Την Αθήνα την αγαπώ πολύ. Παρότι είναι μια πόλη δύσκολη, η οποία κατά την γνώμη μου δεν “αγαπάει” τον πολίτη της σε πάρα πολλά καθημερινά πράγματα, παρόλα αυτά έμενα αυτή η πόλη μου δίνει. Μου δίνει πολύ περισσότερη τροφή για σκέψη, καθημερινά! Τώρα, όσον αφορά την ποιότητα ζωής προφανώς το Λονδίνο δεν συγκρίνεται. Αλλά και τι εννοούμε λέγοντας “ποιότητα ζωής”; Νομίζω είναι πολύ σχετικό για τον καθένα μας, και υπάρχουν κάποια απλά καθημερινά πράγματα που είναι μέσα στην κουλτούρα της Ελλάδας. Στο Λονδίνο δεν τα βρίσκεις. Εκεί, παρόλα αυτά, έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους από παντού, από όλα τα μέρη του κόσμου. Εγώ δηλαδή, στο πανεπιστήμιο είχα συμφοιτήτρια η οποία μπορεί να ζούσε με 10 λίρες την εβδομάδα, και είχα και μια συμφοιτήτρια από τη Σαουδική Αραβία που ζούσε τελείως διαφορετικά. Κάθε μέρα είχα συναναστροφές με τέτοιους ανθρώπους, ήμασταν μια παρέα, ήταν αλλιώτικα τα θέματα συζήτησης, υπήρχε ένας κοινός παρανομαστής και όλο αυτό με έκανε να βλέπω τα πράγματα και παραέξω από όσο είχα συνηθήσει. Αυτό ήταν κάτι που με ενθουσίαζε. Όχι πως εδώ δεν γίνεται αυτό. Απλά ίσως επειδή εδώ είναι η γενέτειρά μου, να είναι πιο περιορισμένα τα πράγματα. Στο Λονδίνο αναγκάζεσαι να ξανά-αυτοπροσδιοριστείς, να ξανα-ενταχθείς σε κάτι καινούργιο, ξεκινάς από το μηδέν, κατά μία άποψη.

Όσον αφορά την ανάπτυξη των τεχνών σε Ελλάδα και εξωτερικό;
Πιστεύω ότι στην Ελλάδα γίνονται πολλά πράγματα. Συνεχώς! Αυτό όμως δε σημαίνει κάτι, γιατί παντού πρέπει να το “κυνηγάς” πάρα πολύ, γιατί όταν κάτι το αφήνεις, σε αφήνει και αυτό! Η κλίμακα στην οποία γίνονται πράγματα εδώ προφανώς είναι πολύ μικρότερη από αυτή που γίνονται στο εξωτερικό. Το Λονδίνο αδιαμφισβήτητα αποτελεί κέντρο τέχνης και για μένα πολλές φορές ξεπερνά και τη Νέα Υόρκη. Ωστόσο η Αθήνα και γενικότερα η Ελλάδα διαθέτει πράγματα που πιστεύω πως δεν έχει το Λονδίνο.

Ποια είναι η πηγή έμπνευσής σου;
Δεν ξέρω αν είναι κλισέ ή όχι. Για μένα πάντως πηγή έμπνευσης είναι η καθημερινότητά μου, είναι οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι, είναι αυτά που βλέπω. Το μυαλό μου είναι συνέχεια στη δουλειά, παρόλα αυτά δεν είμαι όλη μέρα στο στούντιο. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου, πάρα πολύ μεγάλη έμπνευση αποτέλεσαι το ταξίδι μου στην Ινδία, το οποίο και ήταν ένα όνειρο ζωής. Φέτος πήγα για πρώτη φορά, αμέσως μόλις τελείωσα το πανεπιστήμιο. Το αποφάσισα τελευταία στιγμή και απλά… πήγα! Τα ταξίδια που κάνω, η επαφή που έχω με τους ντόπιους, τις παραδόσεις και τις συνήθειες τους, οι διαφορετικές εικόνες, όλα αυτά με εμπνέουν. Μπορεί εκείνη τη στιγμή να μην κάνω κάτι άμεσα, αλλά είμαι στη φάση που νιώθω σαν ένα “σφουγγάρι” που ρουφάει, ρουφάει, ρουφάει και τη στιγμή που πηγαίνω στο στούντιο “στραγγίζω το σφουγγάρι και αδειάζω”. Μπορεί και για δέκα μέρες να μην κάνω τίποτα, να μην πηγαίνω στο στούντιο και απλά να κάνω βόλτες, να περπατάω, να ψάχνω σε παλιατζίδικα, να κάνω και να μαζεύω γενικά πράγματα που με εμπνέουν, γιατί πιστεύω πάρα πολύ ότι αυτό που κάνω είναι πολύ συλλογικό και σε αυτό που λένε ότι “όποιος γυρίζει, μυρίζει..”. Είναι κάποια “κουφά”, αν θες, πράγματα που μπορεί να τα συναντάω στην καθημερινότητά μου , τα οποία μου κάνουν ένα “κλικ” και κάπως πάνε τη δουλειά μου παραπέρα.

DJ3A5151 copy

DJ3A5119 copy

Ποιοι είναι οι καλλιτέχνες – πρότυπα για σένα;
Η τεχνική που δουλεύω είναι μεικτή. Το έργο μου έχει κοινή βάση και αφετηρία. Έχει να κάνει πάρα πολύ με το παρελθόν, με τη μνήμη, οπότε και οι καλλιτέχνες που με εμπνέουν απίστευτα είναι κυρίως εποχής γύρω στα 50’s – 60’s και πολύ η”arte povera”. Μου αρέσει πάρα πολύ ο Κανιάρης, του οποίου το έργο και βρίσκω απίστευτα επίκαιρο, ο Oscar Murillo, ο Rauschenberg, η Rita Ackerman, ο Mark Bradford, . Είναι και κάποιοι που δεν είναι και τόσο γνωστοί… Ας πούμε ο Elliott Hundley και ο Arthur – Bispo do Rosario. Όμως μου αρέσει πάρα πολύ και ο Νίκος Κεσσανλής, γενικότερα οι πιο παλιοί. Μπορεί ακόμη και να εμπνευστώ από ένα μεμονωμένο έργο ενός καλλιτέχνη. Δεν μπορώ να πω πως είμαι τρομερή fan του conceptual art, που χαρακτηρίζει πολύ την τέχνη του σήμερα. Κι εμείς είμαστε λίγο παιδιά του conceptual art, γιατί και το πανεπιστήμιο που πήγα ήταν η επιτομή του conceptual. Ωστόσο δεν νομίζω πως ανήκω και τόσο σε αυτήν την κατηγορία ούτε την ενστερνίζομαι.

Αυτή την περίοδο με τι ασχολείσαι; Τρέχεις κάποια projects;
Έχω το στούντιό μου, στο οποίο δουλεύω κάποια προσωπικά projects και δύο εκθέσεις που ετοιμάζω για το φθινόπωρο. Παράλληλα, αυτή τη στιγμή ετοιμάζω τρία projects με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό “Άγονη Γραμμή Γόνιμη” εκ των οποίων το ένα είναι εικαστικού περιεχομένου. Η καταγραφή τους γίνεται με έναν πολύ πρωτοποριακό τρόπο και παρόλο που δεν είναι άμεσα εικαστικά τα δύο εκ των τριών, μου δίνουν απίστευτη τροφή για σκέψη και έμπνευση για τη δουλειά μου. Αλλά δεν θα ήθελα να πω πολλά, γιατί είναι ακόμη σε πειραματικό στάδιο και εξελίσσονται διαρκώς! Και με τα τρία projects ασχολούμαι full, πράγμα το οποίο με γεμίζει απίστευτα πολύ και είναι ένας ακόμη λόγος που με κάνει να χαίρομαι πάρα πολύ που επέστρεψα στην Ελλάδα. Κάνουν απίστευτα πράγματα σαν ομάδα και νιώθω πολύ τυχερή που έχω ενταχθεί και εγώ πλέον σε αυτήν!

Ποιο είναι το όνειρό σου;
Θέλω να μπορώ να εξελίσσομαι συνεχώς, να μη μένω στάσιμη. Μαζί με μένα εξελίσσεται και το έργο μου. Πρόκειται βέβαια και για μια δουλειά που παίρνει από μένα και δίνει σε μένα ταυτόχρονα. Στη φάση που είμαι τώρα, που έχω τελειώσει σχεδόν έναν χρόνο τις σπουδές μου, έχω ταξιδέψει πάρα πολύ, σε πολλά διαφορετικά μέρη και προσπαθώ να έχω συνέχεια ερεθίσματα, να είμαι συνεχώς σε κίνηση. Θα ήθελα να παραμείνω όσο δραστήρια είμαι σήμερα και να καταπιάνομαι συνεχώς με καινούργια πράγματα που θα κρατούν ζωντανό τον «παιδικό» ενθουσιασμό μου! Είμαι ανοιχτή σε ό,τι καλό θέλει να ‘ρθει…

Η φωτογράφιση έγινε στο Ρομάντσο

DJ3A5106 copy

Φένια Ζάννη

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE