Μπήκαμε στο ατελιέ του ζωγράφου Βασίλη Σελιμά

• Reportage Όλια Ιωάννου • Photography Ιωσήφ Αλεξιάδης

Πόσο ωραίο είναι το συναίσθημα να διακοσμείς τον άδειο τοίχο του δωματίου σου με έναν πίνακα ζωγραφικής που αγάπησες και μάζεψες με κόπο τα λεφτά για τον αποκτήσεις; Σήμερα, φαντάζει ακατόρθωτο, σε έναν κόσμο γεμάτο ανασφάλεια. Δημιουργικότητα υπάρχει, η διακίνησή της, όμως, γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οι νέοι ζωγράφοι δύσκολα πουλούν έργα τους. Ο Βασίλης Σελιμάς είναι ένας νέος εικαστικός, που κατάγεται από το Αγρίνιο και θαυμάζει τους διορατικούς ανθρώπους, ενώ προτιμά να δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά με συλλογικό τρόπο αυτήν την εποχή. Εμπνέεται από την κρίση, επιστρέφοντας στις καταβολές του, έχει εμμονή με το υγρό στοιχείο το οποίο χρησιμοποιεί συμβολικά σαν αποφόρτιση και τα έργα του έχουν κίνηση, γεωμετρία, λεπτομέρεια και ζωντανά χρώματα.

Έως τις 4 Απριλίου, η έκθεση με τίτλο Κτίριο1 θα φιλοξενείται στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου.

DJ3A6773

DJ3A6765

«Το 2013, η δουλειά μου λεγόταν Νοσταλγοί και εκεί έβλεπες την κρίση, άρχιζε να διαφαίνεται τότε το κομμάτι της πίεσης, του άγχους… Και θεματικά, όχι ότι πήρα κυριολεκτικά τον άνθρωπο που δεν έχει να φάει και κυκλοφορεί ρακένδυτος στον δρόμο ή τον άστεγο και τον άνεργο και τους έβαλα μέσα στη δουλειά, αλλά θα σου πω κάτι μεταφυσικό: Μίλησα για την οικογένειά μου, για να επαναπροσδιορίσω και εγώ τον εαυτό μου. Οι γονείς μου υπήρξαν ενεργοί πολίτες το διάστημα εκείνο που καθόρισε το σήμερα, οπότε ίσως ήθελα να δω γιατί συμβαίνει αυτό που ζούμε τώρα, επιστρέφοντας στην οικογένεια. Δεν είχε να κάνει ακριβώς με τις προσωπικές μας σχέσεις, όσο με το θέμα της γενιάς εκείνης, που σήμερα ζούμε την απόρροια των πράξεών της κατά κάποιον τρόπο. Για παράδειγμα, ένα έργο μου που απεικονίζει ένα παιδί που έχει ξαπλώσει στο χιόνι, έχει  εμποτιστεί με μια προσωπική ιστορία του Ν. Χριστιανόπουλου, όπου όταν ήταν παιδί  δεν είχε να φάει και η μητέρα του αποφάσισε -καθορίζοντας την μοίρα του ίδιου της του παιδιού- να ξαπλώσουν στο χιόνι, να παγώσουν, να πεθάνουν και να τους πάρει το πρωί η άμαξα… Οπότε, εδώ μιλάω πάλι για την οικογένεια, το κομμάτι της κρίσης που βιώνουμε και σήμερα, εκεί βέβαια σε ένα άλλο επίπεδο πιο μακάβριο ίσως, γιατί υπάρχει και ο πόλεμος.»

«Η τωρινή κατάσταση είναι πολύ περίεργη και δύσκολη… Εγώ δεν μπορώ να πω ότι ζω καθαρά από την ζωγραφική. Κάνω μαθήματα ζωγραφικής σε παιδάκια δημοτικού και προσπαθώ να ζήσω από την ζωγραφική, πράγμα δύσκολο. Η ψυχοθεραπεία μου είναι η δουλειά που κάνω με τα παιδιά, με κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Η αγάπη των παιδιών είναι ανιδιοτελής και αυτό με φέρνει σε ισορροπία, εκεί συνειδητοποιώ πόσο σημαντική είναι η τέχνη. Στα παιδιά, βλέπεις όλες τις πτυχές της τέχνης και πόσο μπορεί αυτή να τα βοηθήσει να κατανοήσουν τον κόσμο και να τον μεταφράσουν, να επαναπροσδιορίσουν και να δημιουργήσουν το δικό τους σύμπαν.»

DJ3A6756

«Γίνονται εκθέσεις, αλλά όχι φοβερές. Στα εικαστικά, πέρα από ατομικές και μια-δυο ομαδικές που μπορεί να δεις τον χρόνο, συλλογικές προσπάθειες δεν βλέπεις στην ζωγραφική. Το «κτίριο 1», η πρόσφατη δουλειά μου προέκυψε από τρεις φίλους που φύγαμε από την γκαλερί που συνεργαζόμασταν, έχοντας αποφασίσει ότι θα βρούμε έναν κοινό χώρο. Τον βρήκαμε και τώρα τελικά συν-εκθέτουμε. Αυτή η κίνηση ήταν από μόνη της μια όχι επαναστατική -δεν θα πω βαρύγδουπες λέξεις- κίνηση, αλλά είχε μια ουσία και μακάρι να το έβλεπαν κι άλλοι άνθρωποι έτσι και να έλεγαν «Κοίταξε να δεις, βγαίνω από τον μικρόκοσμό μου και δουλεύω μαζί με τον τάδε φίλο, ο οποίος έχει έναν κοινό γνώμονα στην δουλειά του με μένα».»

«Υπάρχουν γκαλερί σήμερα που αντιλαμβάνονται τις επιπτώσεις της κρίσης απέναντι στο αγοραστικό τους κοινό και αποφασίζουν να πάνε στο εξωτερικό να προβάλλουν τον καλλιτέχνη τους, να προβληθούν και αυτές και με αυτόν τον τρόπο να επικοινωνήσουν την σύγχρονη ελληνική ζωγραφική ή ό,τι ορίζεται ως σύγχρονη ελληνική ζωγραφική. Αυτό σήμερα είναι πολύ σπουδαίο, είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έγινε στα εικαστικά ενόψει κρίσης».

DJ3A6691

DJ3A6686

DJ3A6685

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE