Γιώργος Καφετζόπουλος

 • Interview Konstantinos Danos  • Photography Ioanna Chatziandreou

giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-6


Ο Γιώργος Καφετζόπουλος μιλάει για την καινούρια του ταινία, την σχέση του με την Αθήνα, αλλά και για όσα του έχει προσφέρει η υποκριτική σε προσωπικό επίπεδο.


giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-12

giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-8

giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-2

Με τι ασχολείσαι αυτή την περίοδο;
Μοντάρω μια ταινία μικρού μήκους που γυρίσαμε τον Ιούνιο! Έχουμε πέσει με τα μούτρα μαζί με δύο φίλους που με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ και ευελπιστώ να έχει τελειώσει μέσα στον επόμενο μήνα.

Πώς προέκυψε η ιδέα για την ταινία;
Το βασικό για μένα ήταν να κάνω μια ταινία, γιατί ενώ ήθελα να ασχοληθώ με το σινεμά, δεν το είχα δοκιμάσει ποτέ (πέρα από μερικά βίντεο που είχα φτιάξει, περισσότερο για προπόνηση!). Οπότε, μπήκα σε μια διαδικασία να γράφω και σιγά-σιγά βγήκε ένα κεντρικό story, το οποίο φυσικά άλλαξε πολλές φορές μέχρι την τελική του μορφή. Η ιδέα προέκυψε από πράγματα που είχα μέσα στο κεφάλι μου. Δυστυχώς, δεν μπορώ να μιλήσω ακόμα για την ιστορία. Περιμένω να ετοιμαστεί η τελική και οριστική version και τότε να αρχίσουμε να το προωθούμε. Είναι, πάντως, μια ταινία εποχής στην κατεχόμενη Ελλάδα το 1944.

Ποια ήταν η σχέση σου με την τέχνη από μικρός;
Έχω βρεθεί σαν παρατηρητής σε πολλά καμαρίνια και σκηνές ή γυρίσματα από πολύ μικρή ηλικία, λόγω του πατέρα μου, αλλά και της νονάς μου, της Γιώτας Φέστα. Γενικά, υπήρξαν αρκετοί κοντινοί άνθρωποι οι οποίοι ήταν καλλιτέχνες. Ακόμα και η μάνα μου που είναι δικηγόρος, για μένα είναι καλλιτέχνης, αφού θεωρώ ότι και το συγκεκριμένο επάγγελμα περιέχει πολλή υποκριτική και σκηνοθεσία -με την διαφορά ότι αν κάτι πάει στραβά, τότε τα πράγματα είναι άσχημα. Η φυλακή είναι πολύ άσχημο πράγμα. Δεν έχω μπει ποτέ, αλλά έχουν περάσει αρκετές φάτσες από το σπίτι. Κι αυτά ερεθίσματα είναι.

Πώς αποφάσισες να σκηνοθετήσεις;
Δεν ξέρω πώς το αποφάσισα. Μάλλον δεν το πολυσκέφτηκα. Γενικώς, υπήρχε ελευθερία και συνεννόηση με πολύ σοβαρά άτομα γύρω μου, που τους περισσότερους τους γνωρίζω αρκετά χρόνια και έχουμε παίξει μαζί σε διάφορα projects. Έκανα τα ρεπεράζ μου και τις έρευνές μου και τις συζητήσεις μου.

Ακούς τις κριτικές;
Φυσικά και τις ακούω και με επηρεάζουν επίσης. Επιλέγω, όμως, να τις λαμβάνω υπόψιν μου στο σημείο που χτίζεται κάτι, για να καταλάβω και προς τα πού πηγαίνει. Για παράδειγμα, τώρα που βρισκόμαστε στο στάδιο του μοντάζ, ρωτάω συνέχεια και δείχνω υλικό στον κόσμο για να δω τί γίνεται. Αυτό μου αρέσει πολύ και βλέπω ότι όλοι έχουν κάτι να επισημάνουν, χωρίς να είναι απαραίτητα κάποιος ειδικός στην τέχνη ή επαγγελματίας για να μου πει την γνώμη του.

Πώς αισθάνεσαι που παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ελληνικός κινηματογράφος καταφέρνεις να κάνεις αυτό που αγαπάς;
Αυτό πιστεύω ότι είναι πολύ υποκειμενικό θέμα. Ακούω κατά καιρούς την άποψη ότι κάνουμε τέχνη για την ψυχή μας, ότι είναι προσωπική ανάγκη και για αυτό τον λόγο γίνεται ή ότι αν θέλεις κάτι, τότε το καταφέρνεις. Αυτά δεν τα πολυπιστεύω. Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ενώ θέλουν να το κάνουν, δεν μπορούν, κυρίως λόγω των οικονομικών συνθηκών. Άρα σε αυτές τις συνθήκες που λες, είναι πολύ υποκειμενικό το αν είναι δύσκολο ή όχι και έχει να κάνει με τα όρια και τις δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ο καθένας. Εγώ, πάντως, βλέπω πρώτη φορά στους αιώνες -τουλάχιστον όσο είμαι στη ζωή- να έχουν πέσει με τα μούτρα οι ξένοι πάνω στο ελληνικό σινεμά. Σε κάθε φεστιβάλ και μια ελληνική ταινία. Αυτό είναι πολύ θετικό.

 

giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-10

giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-11

giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-4

Έχεις αντιμετωπίσει δυσκολίες που να σε βάλουν σε σκέψεις να τα παρατήσεις;
Ναι. Αλλά, όπως είπα και πριν, ούτε εγώ ούτε κανένας άλλος είναι το μέτρο. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί. Πάντως, πολλές φορές νιώθω ότι η Ελλάδα είναι το χειρότερο μέρος που μπορεί να έχει γεννηθεί κάποιος. Είναι γεγονός ότι τα όνειρα πολλών νέων ανθρώπων είναι μαύρα. Άλλες φορές πάλι, αισθάνομαι ακριβώς το αντίθετο. Κάνοντας αυτή την ταινία μου έμεινε κάτι καλό. Με βοήθησαν πολλοί φίλοι ηθοποιοί και όχι μόνο. Και αυτό δεν το ξεχνάω, χωρίς αυτούς δεν θα γινόταν τίποτα.

Τι είναι δημιουργία για σένα;
Δημιουργία;  Ειλικρινά δεν έχω τί να σου απαντήσω. Χθες είδα το «Ιβάν ο τρομερός», μια ταινία του Άιζενσταιν (του 1944 νομίζω). Θεός. Ταινιάρα. Αυτό είναι δημιουργία.

Υπάρχουν πράγματα που ανακάλυψες για τον εαυτό σου από την υποκριτική;
Υποθέτω πως ναι. Βασικά, ένα πράγμα που κατάλαβα είναι ότι τα συναισθήματα δεν παίζονται, ούτε καθοδηγούνται. Τα συναισθήματα πάνε και έρχονται. Δεν μπορεί να τα ελέγξει κανείς. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τα παρατηρείς. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να παραγγείλεις λίγη χαρά ή λίγη λύπη από τον εαυτό σου για να τα παρουσιάσεις. Άλλα κόλπα πρέπει να κάνεις κι αυτά αν είναι να έρθουν, θα έρθουν. Επίσης, υπάρχουν τόσα διαφορετικά είδη θεάτρου ή βλέπεις στο σινεμά πόσο διαφορετικά προσεγγίζουν οι σκηνοθέτες τα πράγματα και τους χαρακτήρες. Αυτό που έχω καταλάβει για μένα είναι ότι μου αρέσουν πάρα πολλά διαφορετικά ή και αντιθετικά πράγματα. Σήμερα μπορεί να μου αρέσει αυτό και αύριο το αντίθετό του και είμαι o.k. με αυτό, δεν έχω κανένα πρόβλημα.

Ποια είναι η σχέση σου με την Αθήνα; Κυκλοφορείς στο κέντρο, εχεις τα δικά σου στέκια;
Στέκια δεν έχω αλλά κυκλοφορώ στο κέντρο. Πρόσφατα πήγα και στην Ακρόπολη, κατά τύχη. Αυτό το μέρος πάντα μου άρεσε, χωρίς να με νοιάζει τόσο η χρυσή εποχή. Πάντα με εντυπωσίαζε αυτό το «αρχαίο» που υπάρχει στην Ελλάδα. Η Αθήνα μου αρέσει, αν και θωρώ ότι θα μπορούσε να είναι πολύ πιο όμορφη πόλη. Δεν εννοώ αρχιτεκτονικά ή πολεοδομικά, αν θέλεις, αλλά κυρίως σε επίπεδο νοοτροπίας. Είναι μεγάλη πόλη, αλλά θα μπορούσε να είναι και πιο ανοιχτό μέρος, πιο… τρελοκομείο, αλλά δεν είναι. Θα ήταν ωραίο να έρχονται ξένοι για να σπουδάσουν ή και να δουλέψουν εδώ, αλλά εκείνοι που θα έπρεπε να φροντίζουν για όλα αυτά, φτιάχνουν όμορφα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα περίγυρα κι αυτά για μένα είναι ναζιστικά κόλπα. Και η Θεσσαλονίκη, όμως, είναι φοβερή πόλη! Μέχρι πριν λίγα χρόνια γίνονταν ωραία πράγματα, αλλά τώρα δυστυχώς και οι δύο πόλεις έχουν «πέσει» αρκετά. Η φασιστίλα έχει ανέβει πολύ.

Πες μoυ μια ταινία ελληνικής παραγωγής που είδες τελευταία και σου άρεσε και μία που θα ήθελες να δεις.
Η τελευταία ελληνική που είδα ήταν Το Μικρό Ψάρι του Γιάννη Οικονομίδη. Πολύ αλήτικη ταινία -εννοώ ο κόσμος, οι χαρακτήρες. Φυσικά και μου άρεσε. Γενικά, μου αρέσει πολύ ο Οικονομίδης. Βγάζει κάτι «ελληνικό» και κατά την γνώμη μου είναι πολύ σημαντικός σκηνοθέτης. Το Σπιρτόκουτο, ας πούμε, ήταν πολύ «μπροστά». Τώρα θα ήθελα να δω το Xenia του Πάνου Κούτρα, που δυστυχώς δεν έχω προλάβει ακόμα. Και η Στρέλλα με είχε αιφνιδιάσει, θυμάμαι, γιατί περίμενα να δω μια ιστορία που και καλά θα έδειχνε τι τραβάει μια τρανς στην Ελλάδα ή τέλος πάντων σε μια κλειστή κοινωνία όπως η ελληνική. Κι όμως, ο Κούτρας το έπιασε αλλιώς, μας έδειξε τί τραβάμε όλοι. Απλά κι ωραία.

giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-9

giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-3

giorgos-kafetzopoulos-didee.gr-5

 

Kωνσταντίνος Δανός

Your email address will not be published. Required fields are marked *

INSTAGRAM
FOLLOW DIDEE